Szafka podblatowa standardowa

Korpus szafki stojącej podblatowej

To najprostsza wersja korpusu szafki stojącej. Szafka taka może mieć półkę - jak na rysunku, wbudowany kosz typu cargo albo szuflady. Zauważ, że boki szafki opierają się na dnie i cały ciężar szafki jest przenoszony na dno i przykręcone do dna nóżki. Szafki gotowe wykonane są często tak, że dno ma szerokość wewnętrzną szafki przez co ciężar szafki przenoszony jest na dno i nóżki przez połączenie dna z bokiem. Aby szafka taka nie rozpadła się pod ciężarem trzeba zastosować specjalne nóżki mocowane pod bokami szafki. Nóżki są wtedy bardzo blisko siebie, a niedbały montaż może doprowadzić do katastrofy. Konstrukcja, którą tu przedstawiam jest dużo bardziej bezpieczna i może przenieść większe obciążenia.

Dla zapewnienia sztywności szafka ma 3 stężenia - jedno pionowe na dole w płaszczyźnie pleców i dwa na górze - z przodu poziome, by nie ograniczać dostępu do wnętrza i jedno pionowe. Stężenia wg mnie powinny mieć 15 cm szerokości. Szafki ze sklepu mają nieraz dużo węższe stężenia z uwagi na oszczędności na materiale, ale wg mnie taka szerokość gwarantuje dużo większą stabilność. Do stężeń pionowych od tyłu szafki przykręcana jest płyta HDF gr. 3 mm - tzw. plecówka. Do stężenia górnego poziomego przykręcany jest blat.


Nóżka meblowa z klipem na cokół drewniany, regulowana wysokość nośność 100 kG

Nóżki z regulowaną wysokością przykręcane są do dna szafki. Dla szafek do szerokości 80 cm wystarczą 4 nóżki, przy szerszych radziłbym dać jeszcze jedną pośrodku dna.

Nóżki dostępne na rynku mają głównie dwie standardowe wysokości: 10 i 15 cm i umożliwiają regulację w zakresie -1,5 + 2,5 cm, co praktycznie pozwala na bardzo precyzyjne wyregulowanie poziomu ciągu szafek przy najbardziej "krzywej" podłodze. Do nóżek, od frontu szafki, mocowany jest, za pomocą specjalnych klipów, cokół. Cokół może być wykonany z płyty laminowanej, fornirowanej, płyty MDF w kolorze frontów lub może to być cokół plastikowy (bardziej praktyczny), pokryty warstwą aluminium. Cokół mocujemy po zmontowaniu ciągu szafek w jak najdłuższych odcinkach (płyty wiórowe i MDF mają ograniczenie do 2,80 m, cokoły plastikowe do 4,50 m.


Na szkicu celowo nie umieściłem frontów. Radziłbym jednak zaznaczyć przynajmniej ich liczbę. Szafki do szerokości 40 - (45) cm mają jeden front, szafka 60 cm może mieć jeden lub dwa fronty - zależy czy jest miejsce na pełne otwarcie tak szerokiego frontu, szafki 80 cm powinny mieć zawsze dwa fronty. Im szerszy front tym większe obciążenia dla zawiasów przez co łatwiej się rozregulowują i ulegają zużyciu. Dla wąskich frontów do 40 cm wystarczają 2 zawiasy, dla szerszych radziłbym dać 3 szt w tym dwa w górnej części frontu.
Proponowałbym też zastanowić się w którą stronę mają być otwierane fronty pojedyncze szafek, czyli czy mają być lewe czy prawe (drzwiczki "lewe" mają uchwyt z prawej strony i otwieramy je lewą ręką, "prawe" zaś mają uchwyt z lewej strony i otwieramy je prawą ręką, a stoimy twarzą do frontu).

Radziłbym unikać szafek o szerokości większej od 80 cm. Przy tej szerokości płyta wiórowa bardzo szybko ulega odkształceniu pod wpływem obciążenia, co może skutkować np. wypadnięciem półki z podpórek. Wyjątek stanowią szafki narożne, o których dalej, ale one są wyposażone z reguły w kosze lub ich konstrukcja umożliwia dodatkowe podparcie półki.
Wymiar wysokości "H" i głębokości "W" będzie taki sam dla pewnego ciągu. Szafki będą się od siebie różniły jedynie wymiarem szerokości "B", wyposażeniem wewnętrznym i frontami.
Identyczną konstrukcję korpusu będą miały szafki, w których zamontowane będą szuflady. Szuflady mogą być zewnętrzne - fronty nakładane na krawędź korpusu lub wewnętrzne gdy szuflady będą schowane za frontem. Front szafki z szufladami wewnętrznymi może być otwierany na zawiasach (wtedy trzeba ograniczyć szerokość szuflad aby mogły one wysuwać się bez przeszkód po otwarciu drzwiczek) lub wysuwany w całości jako jeden front.